W typografii można spotkać całą rodzinę, której członkowie noszą dość osobliwe przydomki: wdowa, sierota, bękart, a nawet szewc. Choć brzmi to jak zapowiedź rodzinnej awantury, wszystkie te określenia dotyczą błędów składu i łamania tekstu.

Pojawiają się wtedy, gdy pojedyncza litera, wyraz lub wiersz zostają w niewłaściwym miejscu. Efekt? Zaburzony układ strony, nieestetycznie podzielone akapity, utrudnione czytanie i dodatkowa praca podczas korekty po składzie.

Przyjrzyjmy się więc tej typograficznej rodzince.

Wdowa, sierota, bękart i szewc – co oznaczają w typografii?

Wdowa – co to jest?

Wdowa w typografii to bardzo krótki, najczęściej jednowyrazowy ostatni wiersz akapitu. Powstaje wtedy, gdy pojedyncze słowo lub niewielki fragment wypowiedzi zostaje przeniesiony do osobnej linijki, pozostawiając dużo pustego miejsca.

Na przedstawionym przykładzie wdową jest wyraz „mnie”, który znalazł się samotnie w ostatnim wierszu. Taki układ zaburza proporcje akapitu, zwłaszcza w tekście wyjustowanym, w którym pozostałe linijki wypełniają całą szerokość kolumny.

Jak usunąć wdowę z tekstu? W profesjonalnym procesie wydawniczym tego rodzaju błędy typograficzne powinny zostać wychwycone podczas korekty po składzie. Korektor sprawdza przygotowany plik, najczęściej w formacie PDF, i zaznacza miejsca wymagające poprawy, korzystając np. z narzędzi do komentowania w programie Adobe Acrobat.

Następnie plik z naniesionymi uwagami trafia do składacza, który wprowadza odpowiednie zmiany w programie do składu, np. Adobe InDesign. Usunięcie wdowy może wymagać skorygowania łamania wierszy lub niewielkiej zmiany układu tekstu. Po wprowadzeniu poprawki sprawdza się, czy nie pojawiły się kolejne błędy składu.

Sierota – co to jest?

Sierota w typografii, nazywana również sierotką, to pojedyncza litera lub bardzo krótki wyraz pozostawiony na końcu wiersza. W języku polskim problem dotyczy przede wszystkim jednoliterowych spójników i przyimków, takich jak „a”, „i”, „o”, „u”, „w” oraz „z”.

Na przedstawionej ilustracji zaznaczono przyimki „w”, które pozostały na końcach wierszy, podczas gdy wyrazy, z którymi są związane, zostały przeniesione do następnych linijek. Takie sieroty w tekście zaburzają jego układ i naruszają przyjęte zasady typograficzne.

Sierotki można spotkać również poza książkami. Często pojawiają się na grafikach przygotowanych w Canvie, banerach reklamowych, plakatach czy w gazetach z bardzo wąskimi łamami. Ograniczona szerokość pola tekstowego sprzyja przenoszeniu pojedynczych liter na koniec wiersza. Problem występuje także w postach publikowanych w mediach społecznościowych, gdzie układ tekstu zależy od wymiarów grafiki i zastosowanego kroju pisma.

Jak usunąć sieroty z tekstu? W edytorach tekstu, np. Microsoft Word, stosuje się spację nierozdzielającą, nazywaną również twardą spacją. Zapobiega ona rozdzieleniu jednoliterowego wyrazu od następującego po nim słowa i wymusza ich przeniesienie do kolejnego wiersza.

Podczas korekty po składzie korektor sprawdza, czy w przygotowanym pliku PDF nie pozostały pojedyncze spójniki i przyimki na końcach wierszy. Wykryte błędy zaznacza za pomocą komentarzy lub adnotacji, np. w programie Adobe Acrobat. Następnie plik trafia do składacza, który wprowadza odpowiednie poprawki w programie do składu, np. Adobe InDesign. Po ich naniesieniu ponownie kontroluje się układ tekstu, ponieważ przesunięcie wyrazów może wpłynąć na łamanie kolejnych wierszy.

Bękart – co to jest?

Bękart w typografii to ostatni wiersz akapitu przeniesiony samotnie na początek następnej strony, kolumny lub łamu. Pozostała część wypowiedzi znajduje się na poprzedniej stronie, a jej zakończenie zostaje oddzielone od reszty tekstu. Jest to jeden z błędów składu związanych z nieprawidłowym łamaniem akapitów.

Na przedstawionej ilustracji wiersz „W to nikt jej nie wierzy” znalazł się na początku kolejnej strony, mimo że należy do akapitu rozpoczętego wcześniej. Taki podział zaburza kompozycję strony i ciągłość lektury. Czytelnik musi przewrócić kartkę lub przejść do następnej strony dokumentu, aby przeczytać zakończenie akapitu.

Bękarty pojawiają się przede wszystkim w tekstach podzielonych na strony lub kolumny, np. książkach, czasopismach, gazetach i publikacjach naukowych. Ich powstawaniu sprzyjają zmiany długości akapitów, przesuwanie ilustracji oraz wprowadzanie poprawek już po wykonaniu składu. Nawet niewielka ingerencja w tekst może spowodować przesunięcie wierszy i pojawienie się kolejnych błędów typograficznych.

Jak usunąć bękarta z tekstu? W programie Microsoft Word można skorzystać z funkcji kontroli wdów i bękartów, która zapobiega pozostawianiu pojedynczych wierszy akapitu na granicy stron. W programach do profesjonalnego składu, takich jak Adobe InDesign, stosuje się odpowiednie ustawienia zachowywania wierszy razem oraz ręczne korekty łamania tekstu.

Podczas korekty po składzie korektor identyfikuje bękarta w pliku PDF i zaznacza miejsce wymagające poprawy. Następnie składacz wprowadza zmianę w pliku źródłowym, dostosowując podział akapitu. Po ponownym wygenerowaniu PDF-u sprawdza się, czy zakończenie akapitu znajduje się we właściwym miejscu i czy korekta nie spowodowała innych usterek składu.

Szewc – co to jest?

Szewc w typografii to pierwszy wiersz nowego akapitu pozostawiony samotnie na końcu strony, kolumny lub łamu. Pozostała część akapitu zostaje przeniesiona na następną stronę, przez co początek wypowiedzi zostaje oddzielony od jej rozwinięcia. Jest to jeden z błędów typograficznych związanych z nieprawidłowym łamaniem tekstu.

Na przedstawionej ilustracji wiersz rozpoczynający się od słów „Każdy dostał swoją zemstę” pozostał na dole strony, podczas gdy dalsza część akapitu znalazła się na stronie następnej. Taki podział zaburza ciągłość lektury i kompozycję publikacji. Czytelnik rozpoczyna nowy akapit, po czym musi przewrócić stronę, aby poznać dalszą część wypowiedzi.

Szewce występują przede wszystkim w książkach, czasopismach, gazetach oraz dokumentach o układzie wielostronicowym. Mogą powstawać podczas automatycznego łamania tekstu, zwłaszcza gdy program nie kontroluje liczby wierszy pozostawianych na końcu strony. Ich pojawieniu się sprzyjają również późniejsze zmiany w treści, przesuwanie elementów graficznych czy modyfikowanie wielkości i odstępów między akapitami.

Jak usunąć szewca z tekstu? W programie Microsoft Word można wykorzystać funkcję kontroli wdów i bękartów, która pomaga utrzymać co najmniej dwa pierwsze wiersze akapitu na tej samej stronie. W programie Adobe InDesign podobny efekt uzyskuje się za pomocą ustawień zachowywania wierszy razem. W zależności od układu publikacji konieczne może być również ręczne dostosowanie łamania tekstu.

Podczas korekty po składzie korektor sprawdza podział akapitów na granicach stron i oznacza wykryte szewce w pliku PDF. Uwagi trafiają następnie do składacza, który wprowadza poprawki w pliku źródłowym. Po ponownym wygenerowaniu dokumentu kontroluje się układ poprawionego akapitu oraz sąsiadujących z nim fragmentów, ponieważ przesunięcie kilku wierszy może spowodować powstanie kolejnych błędów składu.

Dlaczego korekta po składzie jest potrzebna?

Nawet tekst, który przeszedł redakcję i korektę językową, może zawierać błędy typograficzne. Część z nich powstaje dopiero podczas składu i łamania publikacji, kiedy tekst zostaje rozmieszczony na stronach, a jego układ dostosowuje się do wybranego formatu, kroju i wielkości pisma oraz interlinii. Właśnie na tym etapie mogą pojawić się wdowy, sieroty, bękarty i szewce.

Korekta po składzie polega na sprawdzeniu tekstu w jego docelowym układzie, najczęściej w pliku PDF. Korektor kontroluje poprawność językową i typograficzną, zwracając uwagę między innymi na podział akapitów, rozmieszczenie ilustracji, odstępy, numerację stron oraz błędy powstałe podczas przenoszenia tekstu do programu do składu. Wykryte usterki zaznacza w dokumencie i przekazuje składaczowi do poprawienia.

Po wprowadzeniu zmian potrzebna jest ponowna kontrola poprawionych fragmentów. Usunięcie jednej sieroty lub bękarta może spowodować przesunięcie kolejnych wierszy, akapitów, a czasem nawet zawartości następnych stron.

Dlatego korektę po składzie przeprowadza się na możliwie ostatecznej wersji publikacji, przed skierowaniem jej do druku lub udostępnieniem czytelnikom. Pozwala to wychwycić błędy składu tekstu i sprawdzić, czy wszystkie elementy tworzą spójny układ.

Togheter

Zażółć gęsią jaźń